index

Lieve Chrisbis,

Nu ben je meegenomen door de wind en heb ik de liefde van mijn leven los moeten laten en naar een plekje laten gaan dat ik nog niet ken, maar waar jij zeker van was dat we ooit weer samen zouden komen en waar jij een mooi huis voor ons gaat bouwen.

Mijn Chris was echt iemand die van het leven hield en die de klein dingen in het leven kon waarderen. Zo hebben ik vaak naast je bed gezeten om je hand vast te houden of om je een lekkere kroel te geven. Toen zei je altijd: spekkie hier word ik rustig van. Ja voor mensen die mijn koosnaam nog niet kennen ik ben het spekkie van Chris. Hij kwam vaak bij me slapen in Vlissingen en dan nam hij vaak Cenny mee of een van de meiden. Maar Cenny had bij Chris toch een speciaal plekje.

Want Cenny en Chris zijn maten, samen maken ze door hun Unieke Humor problemen dragelijk. Een veel bekende uitspraak van Chris is; krijg je er nu homo gevoelens van Cent?

Marja en Chris waren 4 handen op een buik. Als Chris het in zijn hoofd haalde dat hij een lego pakket wilde, ging Marja het halen. Of neem nu die boot, Marja aan tafel, kleine onderdelen verven en plakken. Wat een werk. Chris kon precies zeggen wat hij wilde en hoe hij dat wilde. Marja, als supermama, stond altijd voor hem klaar. Marja, ik bewonder je. Op zondag was het zondagritueel waar niemand tussen kwam. Als mannen onder elkaar deed Fred de
baard van Chris scheren, haren wassen en nagels knippen. Alles wat een man een man maakt.
Fred is een echte vader, die vindt dat zijn zoon er verzorgd uit moet zien.

Dominique en Suus waren van de leuke uitstapjes. Van Blöf tot de Vrienden van Amstel live.
De uitstapjes waren belangrijk voor Chris en mij. Zo konden we alle ellende even vergeten en puur
genieten.

In de zomer gingen we vaak naar opa en oma om te barbecueën. Maar eerst reden we naar het strandje
om naar het water te kijken.
Dan spraken we over de dingen in het leven. Zoals het samenwonen wat we graag wilden. Wat ons helaas
in dit leven niet gegund was.
Maar ik ben er van overtuigd, dat er straks een mooie villa voor me klaar staat, eigenhandig gebouwd door
de liefde van mijn leven.
Ik kom het zwembad voor je graven, maar dat zal nog wel even duren.

Ik hou van je. Goede reis en dikke kroel. Ik zal je nooit vergeten. Niki

We zijn hier om afscheid te nemen van Christian, maar jullie kunnen je niet voorstellen welk geweldig warm gevoel en steun de vele kaarten die wij hebben ontvangen, de bloemen, diegenen die al eerder deze week geweest zijn en jullie aanwezigheid nu hier, ons gegeven hebben en nu geven.

Het gedichtje op de advertentie is een van de vele die Chris zelf geschreven heeft en uitgezocht door Niki.

Christian was voor ons, net als zijn broer nog is, een geschenk uit de hemel
Toen Christian 5 jaar oud was en wij moesten horen dat hij aan de, nog steeds ongeneeslijke ziekte duchenne, leed. stortte voor ons de wereld een beetje in en vroegen we ons af waar hij dat aan verdiend had.

Voor diegenen die niet weten wat duchenne is, het komt er in het kort op neer dat de spiercellen veel sneller worden afgebroken dan zij worden aangemaakt en dat in zo’n hoog tempo dat, voordat je als kind al goed kan lopen, het al te zwaar wordt zodat je in een rolstoel belandt.
Dat proces zet zich voort waardoor ook de kracht in armen, handen en op den duur ook je vingers afneemt en het zelf bewegen onmogelijk wordt.
Voor de buitenwereld wordt het zichtbaar wanneer je apparatuur nodig hebt om je ademhaling te ondersteunen en je daar op den duur afhankelijk van wordt.
Je hebt dan inmiddels al lang niet meer de kracht om te hoesten en je neus te snuiten waardoor je weer andere apparatuur nodig hebt om je van dat vocht te verlossen.
Op een gegeven moment komen je longen en hart dan toch te kort waardoor je het op moet geven.

Christian kon het de laatste weken niet meer volhouden in zijn rolstoel en ook de minimale kracht om alleen de muis van zijn computer te bedienen had hij niet meer.
Hij wist dat zijn tijd daar was en had zich al lang voorbereid. Hij heeft een keer een kerk bezocht en heeft geïnformeerd wat het geloof inhield. Het gedichtje op de kaart en advertentie is een val de vele die hij heeft gemaakt. Hij wilde gecremeerd worden zodat wij zijn as mee kunnen nemen om thuis uit te strooien zodat zijn stoffelijk overschot altijd thuis zal zijn en wij het gevoel hebben dat hij bij ons is.

Aan de buitenkant lijkt het misschien dat wij het heel erg zwaar hadden maar wij willen jullie laten weten dat hetgeen wat wij voor Christian deden, in het niet viel bij dat wat wij van hem terug kregen aan warmte, liefde en genegenheid voor elkaar.

Dankzij Christian zijn wij wie we nu zijn en hebben wij wat wij nu hebben.

Christian was voor ons in alles de “drive” om niet op te geven, door te zetten en begrip op te brengen voor elkaar.

Ik lag graag bij hem om hem lekker warm te maken, en probeerde me dan weleens voor te stellen dat ik mijn krachten in hem kon laten vloeien en net als in een science fiction film, zijn lichaam in me op te nemen en hem op die manier van alles laten doen.

Ik neem het mezelf kwalijk dat ik zo weinig met Chris durfde praten over de vele mooie dingen die ik meemaakte in de wetenschap dat hij dat nooit zou kunnen.

Elke keer als Christian een opmerking maakte, dat hij bijvoorbeeld niet kon lopen, kwam ik weer met het antwoord dat er meer mensen waren die dat niet konden en dat hij niet de enige gehandicapte was.

Ik probeerde alles te relativeren met de gedachte dat ik op die manier bij hem de pijn kon verzachten om niet zo te zijn als een normaal valide jongen.

Sinds vorige week hoefde ik de computer niet meer voor hem aan te zetten. Hij kon al zoveel spelletjes niet meer spelen omdat hij het toetsenbord niet kon bedienen en nu was ook de benodigde kracht om de muis te bedienen al teveel geworden.

Hier had ik geen antwoord meer op, ik wist niet hoe ik hem hiermee kon troosten en kon niets meer bedenken wat het voor hem de moeite waard was om voor te blijven leven

Ik geloof zelfs, dat hij zijn best heeft gedaan om het langer vol te houden om ons niet in de steek te laten. Ik denk dat hij wist dat wij hem meer nodig hadden dan hij ons.

Ik wil Carla van Zorgbureau van der Bijl bedanken. Op het moment dat wij er door heen zaten heeft zij met haar keus voor de juiste mensen ons bij elkaar gehouden en gesteund om Chistian thuis te kunnen houden.

Ik wil Niki bedanken voor haar liefde voor Chris. Maandagmiddag waren ze nog samen aan het bouwen. Het leek wel symbolisch. Christian vertelde hoe Niki de stenen op elkaar moest zetten. Samenwonen was hun helaas niet gegund.

Gelukkig was ze bij zijn laatste strijd, we konden hem duidelijk maken dat wij hem los konden laten en dat hij mocht gaan.

Nu is hij in ieder geval niet meer gebonden aan zijn bed en heeft hij geen beperkingen meer.

Ik weet niet of er een hemel bestaat maar als dat zo is, dan is hij daar. Als er een tweede of volgend leven is, verdient hij het om te kunnen lopen en bewegen.

Chris geniet van je vrijheid, weet dat wij je nooit zullen vergeten en dat wij heel dankbaar zijn voor al die tijd die jij bij ons bent gebleven.

Fred

Chris was niet iemand van veel woorden, wel van grote inhoud.
Een persoon "rustig", "oprecht", "direct", "creatief".
Chris dacht niet in beperkingen, al was hij zich er wel van bewust. Velen hebben het idee dat Chris zielig was om zijn ziekte / handicap en ons een last was ...!?.
Het is juist andersom! en "onze" handicap om enkel in lichamelijke beperkingen te denken.
Van Chris hebben wij mogen leren om juist mentaal sterk te zijn en verder te denken, juist het positieve in het leven te zien en te waarderen.
Ik heb mezelf verweten egoistisch te zijn, door van Chris te verlangen langer te blijven ....
Aan de andere kant realiseer ik me nu dat Chris het heeft volgehouden, omdat hij wist dat wij het nog niet aankonden.
Het lichamelijke lijden is nu voorbij en wat rest is mentale vrijheid!

Onbegrensde mogelijkheden!

Lieve Chris,

Ik wil je bedanken voor alles wat je mij gegeven hebt, van je heb mogen leren, mogen genieten, mogen houden. Een eer dat ik jouw broer mocht zijn.
We wisten dat het eens ging gebeuren, maar dan toch .......
Niet meer gebonden aan beperkingen, wel alle ruimte, dus, ontdek en geniet!
Afscheid nemen doe ik niet want ik weet dat je altijd bij ons bent.
Toch heb ik nog één vraag; Wil je toch nog een beetje op ons letten?

Broertje, nu is het jouw tijd om te gaan waar je wilt. Dank je voor alles! Mijn inspiratiebron, mijn held.

Dominique, voor eeuwig jouw grote broer!